FEELING BLOG

เมื่อวันก่อนไปดูงานที่ แพทย์แผนไทย ที่กระทรวงสาธารณะสุข

โอ้โห ตลาดนัด!!!

ของกินเยอะหมากกกกกกกกก(เสียงกดต่ำ)

ก็เดินๆ ไปซื้อของกินแบบว่าลั้ลลามากๆ

แล้วก็เอ๊ะ

ไปสะดุดตาอยู่หน้าร้านต้นไม้ร้านนึง

ด้านหน้าเป็นแผงขายพวกกระบองเพชร

ทีแรก เราก็ไม่ได้เป็นคนสนใจพวกกระบองเพชรหรอกนะ

แต่ก็ดูๆ ไปเรื่อยๆแล้วก็ ....เอ๊ะ ทำไมต้นนี้มันแปลกๆ

แหม่งๆ.......อ้ะ อันนั้นน่ารักดี ......อุ๊ อันนี้ ไมตลกจัง

 ดูไปดูมากะว่าไม่ซื้อ ก็เลยได้มาแค่ 2 ต้น5555

คนขายบอกว่า ชื่อต้นมือเสือ(เราดูตอนแรกเหมือนต้นดอกไม้ไฟในเกมส์มาริโออะ)

แต่เราตั้งชื่อว่า "หมี" เพราะมันเหมือนอุ้งตีนหมีมากกว่า 555(ไร้สาระที่สุด)

ต้นนี้น่ารักมากกก เมื่อแรกสัมผัสก็ปิ๊งเลย เพราะมันมีขนอ่อนๆนุ่มๆ

เอาไว้หน้าคอม เวลาพิมพ์งานเครียดก็ ลูบ.......โอ.......รู้สึกดี ...ค่ะจ๊อร์จ!

ส่วนอึกต้นนึงชื่อว่าต้น""หอคอย"  ต้นนี้มันแปลกมากอ่ะ

มันจะหยึย ....บอกไม่ถูกๆๆ แบบเห็นแล้ว บรึ๋ย..แปลกดี

มองๆไปก็ตลกอ่ะ ก็เลยซื้อมา

แม่เห็นแล้วบอกว่า ....ทำไมน่ากลัวจังลูก เหมือนเนื้องอกอะไรประมาณนั้น

คงเดากันออกน้ะ ว่าต้นไหน คือต้นอะไร เพราะมันออกจาชัดเจนขนาดน้าน

ใครรุ้ชื่อจริงๆ ของมันก็บอกกันได้นะ เพราะเราก็ไม่รุ้เหมือนกันอ่ะว่าจริงๆแล้วมันเป็นพืชตระกูลไหน

^_________________________^

หลังจากที่ห่างหายจากการอัพบล็อกไปนานมากๆ จริงๆไม่ได้หายไปไหนหรอกค่ะ

 แต่เพราะหาบล็อกไม่เจอตะหาก(จำUserไม่ได้และก้อพาสเวิร์ดไม่ได้ด้วยก็เลยไม่ได้เข้ามาเลย)

...แต่วันนี้ก็เป็นโอกาสดี ที่หาบล็อกเจอซะที เอาเป็นว่า พร่ามมานานแล้ว เข้าเรื่องกันเลยดีกว่า

อัพเดทเอนทรี่ที่แล้ว อ่านแล้วก็ เฮ่อ สงสารตัวเองจังเนอะ...

มองไปทางไหนก็มีแต่"ทุกข์"นะนั่นช่วงนั้น

ตอนนี้ การรอฟังคำนั้น หรือ การรอคอย ได้สิ้นสดลงแล้ว

แล้วก็เป็นอย่างที่รอมาสักพัก คำคำนั้น ก็ได้ยินสมใจอยากซะที

ตอนนี้เค้าคนนั้น ได้ร่วมเดินทางกับอีกคนไปแล้วค่ะ

ส่วนฉัน ...ก็ยังคงอยู่ที่เดิม

เดิมที ..ก็เสียใจนะ โทษว่าตัวเองไม่ดี อย่างโน้นอย่างนี้  อยากจะง้อคืนดีให้เค้ากลับคืนมา

แต่อย่างว่า ถึงจะดิ้นรนต่อไปยังไง....คิดถึงเค้าแทบตาย....

 ก็มีแต่เราคนเดียวนั่นแหละที่คิด เขาไม่ได้มาเป็นเดือดเป็นร้อนกับเราสักหน่อย

อีกอย่าง เค้าไม่ได้มารับรู้อะไรอีกแล้วเกี่ยวกับชีวิตเราแล้วด้วยซ้ำ!

ก่อนหน้านี้ เค้าเป็นใครก็ไม่รู้! แล้วเราจะเอาใครก็ไม่รู้มาครอบหัว ครอบงำความรู้สึกของเราทำไม

ในเมื่อ ตัวเรา มันก็เป็นของเราอยู่วันยังค่ำ!

ก็แค่ เขา....ไม่ได้รักเราแล้วก็เท่านั้น

รักตัวเองดีกว่า

อ้อจะว่าไปแล้ว การที่ไม่มีเค้าอยู่ ก็ทำให้เรา มองเห็นสิ่งต่างๆได้มากขึ้นหนะ

แต่ก่อน เรารักแต่ตัวเอง รักและเป็นห่วงเค้า โดยลืมคนที่อยู่รอบตัวเราที่เค้ารักเรามากเช่นกัน

ตอนนี้ รักพ่อแม่มากขึ้น ...นึกเสียดายเลย ทำไม๊ทำไม แต่ก่อน ถึงมองไม่ค่อยจะเห็นความรักของเค้าสองคนนี้ที่มอบให้กับเรากันนะ  ................

รักเพื่อนมากขึ้น  เพราะเพื่อนไม่ได้เลิกกับเรา ไม่ทิ้งเราไป และไม่ได้ทำให้เราเจ็บปวดซะด้วย มีแต่สร้างเสียงหัวเราะให้เราอีกตะหาก  (ลืมไอคนนั้นไปเลย ตอนนี้แม้แต่หน้า ก็จำไม่ค่อยได้แล้ว เลือนลางเต็มที!)

รักโลกใบนี้มากขึ้น  เพราะรู้ว่า ยังมีสิ่งอื่นที่รอเราอีกตั้งเยอะแหนะ ที่เรายังไม่เห็นความสุขของการที่ได้ลองทำมันดู!

 ฮ้า...... เพิ่งรู้ว่า ชีวิตคนโสด ...หรือจะเรียกได้ว่า ชีวิตที่รักตัวเองและคนรอบข้าง

มัน ดี อย่าง นี้ นี่ เอง

ขอมอบความรู้สึกดีดีเหล่านี้ให้แก่คนที่รักเราทุกๆคนเลย

และก็คุณด้วยนะ ที่เข้ามาอ่าน ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้เป็นคนที่รู้จักกันมาก่อนก็ตามที แต่เราก็ได้รู้จักกันผ่านตัวหนังสือที่เราได้ถ่ายทอดลงไป และการอ่านของคุณ (ขอโทษที่ทำให้เสียเวลาอ่านนะค่ะ) ยินดีค่ะ ที่จะร่วมแบ่งปันความรู้สึกดีดีเหล่านี้ให้กับคุณ  หวังว่าคงช่วยให้คุณ รู้สึกรักตัวเองและคนรอบข้างมากขึ้นนะค่ะ

เจอกัน เอนทรี่หน้าค่ะ

ขณะนี้เวลา 21.30 กำลัง ฟังเพลง"รอฟังคำนั้น" ของ 7 scence ค่ะ

เมื่อสองวันก่อน ฟังเพลงนี้แล้ว น้ำตาไหลไม่หยุด และไหลอย่างต่อเนื่อง.......

"รอฟังคำนั้นอยู่ รู้รึเปล่า? หากเพียงได้ยิน คงบินไปถึงดวงดาว จะให้ฉันโชคดีอย่างนั้นได้หรือไม่

ให้ฉันรู้สักครั้ง คำที่ยังเก็บมันไว้ข้างใน บอกได้มั้ย.... แค่เพียงเบาๆว่ารักกัน เท่านั้น ฉันคงสุขหัวใจ"

จริงๆ เรื่องที่ทำให้ร้องไห้ มันไม่ได้หวานซึ้ง อินเลิฟ มีฝัน เหมือนอย่างเนื้อเพลงเลย

เพียงแค่อยากรู้ว่า เค้าจะพูดอะไรกับเรา? เราก็เลย "รอฟังคำนั้นอยู่"

คำนั้นจะเป็น "เลิก"ขอโทษ" " หรือเป็นคำอะไรก็แล้วแต่

ทำไมเค้าไม่พูดออกมาซักทีนะ ว่าเค้าคิดอะไรอยู่ พูดออกมาให้ชัดๆเลยสิ

ทำไมอยู่ๆ หายไป .... หายไปเลย

หายไป 1 เดือนแล้ว

มือถือก็ไม่ได้ปิด แต่ทำไมไม่รับ ไม่โทรกลับ ไม่ตอบกลับอะไรทั้งสิ้น

อย่างนี้แล้ว เราจะคิดเอาเองได้หรือเปล่า?

ว่า .... ความสัมพันธ์ของพวกเรา มันไปกันไม่รอด?

หรือว่า ฉันต้องรอเธอ รอฟังเหตุผลของเธอ ที่เธอไม่ติดต่อและยกโทษให้อย่างง่ายดาย

แต่ถ้ารอ....ฉันต้องรอเธอ ไปถึงเมื่อไหร่? จาก 1 เดือนตอนนี้? 3 เดือน?? หรือ 1 ปี กัน?

แค่เพียงเธอบอกมาคำเดียว

ฉัน "รอฟังคำนั้น" ของเธอนะ

ไม่ว่า คำนั้น มันจะเป็นคำว่าอะไรก็ตาม

edit @ 2 Jun 2008 21:43:10 by pms